ایران فان

سریال Archives - ایران فان

توضیحات
---
  • تاریخ : ۲۹ام شهریور ۱۳۹۸
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 0 views

به گزارش مجله فیلم

«دارک فینیکس» (Dark Phoenix) فاجعه‌ای است که دیر یا زود باید اتفاق می‌افتاد؛ یکی از آن فاجعه‌هایی که از لحظه‌ای که خبرِ ساختش اعلام شد می‌توانستیم سوختن و دود شدن و بوی گندی که همچون بوی لاستیک سوخته از آن بلند خواهد شد را مثل روزِ روشن جلوی رویمان ببینیم و حس کنیم. شکستِ «دارک فینیکس» به قدری آشکار بود که حتی وقتی تمام انباری احساساتم را بیرون می‌ریختم و زیر و رو می‌کردم، نمی‌توانستم نوکِ سوزنی نگرانی و شک و تردید درباره‌ی سرنوشتِ این فیلم پیدا کنم. «دارک فینیکس» مثل این بود که از قدرتِ پیش‌بینی دقیقِ آینده در حد مقدار جابه‌جایی اتم‌ها بهره ببری، اما تنها چیزی که قادر به پیش‌بینی درستِ آن با تمام جزییات هستی، زمین‌لرزه‌ای در دورافتاده‌ترین و مرکزی‌ترین و غیرقابل‌سکونت‌ترین کویرِ دنیاست. این موضوع «دارک فینیکس» را به بدترین نوعِ فیلم‌های بد هالیوود تبدیل کرده است. صنعتِ بلاک‌باسترسازی هالیوود دکترای ساختِ فیلم‌هایی که فعالیتِ روده‌های آدم را سریع‌تر می‌کنند است، اما به ندرت سروکله‌ی فیلمِ بدی مثل «دارک فینیکس» پیدا می‌شود که حتی صفتِ «بد» هم از سرش زیاد است. قضیه این نیست که «دارک فینیکس» استانداردِ جدیدی از لحاظِ مقدار بد بودنِ یک بلاک‌باستر از خودش به جا می‌گذارد؛ درواقع «دارک فینیکس» شاید بدترین فیلمِ خودِ مجموعه‌ی «افراد ایکس» هم نباشد و بدون‌شک هالیوود فیلم‌های بدتر از آن هم ساخته است. چیزی که «دارک فینیکس» را به بدترین نوعِ فیلم‌های بد تبدیل می‌کند طرفدارانِ این مجموعه هیچ‌گونه احساسی به آن نداشتند. احتمالا اگر یک روز مجبور شوید تا یک مسابقه‌ی فوتبالِ ناامیدکننده تماشا کنید، به احتمالِ زیاد از بین بازی تیم ملی ایران و برزیل که به شکستِ اسفناک و مرگبارِ ایران منتهی می‌شود و بازی تیم ملی سومالی و هند، اولی را انتخاب می‌کنید. اگرچه در اولی تیمِ دلخواه‌تان به‌طرز بی‌رحمانه‌ای سلاخی می‌شود، اما نکته‌ی کلیدی بخشِ «دلخواه» است. حداقلش این است که به بلایی که دارد سر یکی از تیم‌ها می‌آید اهمیت می‌دهید. حداقلش این است که چیزی برای از دست دادن دارید. شاید تیم ایران مثل دسته‌گلی که در بازیِ اخیرشان با ژاپن به آب دادند، یکی از تاریخی‌ترین بازی‌های بدشان را به نمایش گذاشته باشند، اما حداقلش این است که این‌قدر به بازی بدِ آن‌ها اهمیت می‌دهی که تا چند هفته برای آن‌ها جوک درست می‌کنی، جوک‌های دیگران را بازنشر می‌کنی، غر می‌زنی و اعتراض می‌کنی و از همه مهم‌تر اینکه تماشای بازی را با امیدواری شروع می‌کنی. سعی می‌کنی به این فکر کنی که شاید اینکه دلت مثل سیر و سرکه می‌جوشد بی‌دلیل از آب در بیاید. اینکه برای شکستِ یک فیلمِ بد کنجکاو باشی خودش یک نوع بُرد است. فیلمِ بد داریم تا فیلم بد. یک فیلم آشکارا بد داریم مثل «برج تاریک» که به خاطر منبعِ اقتباسش، با وجودِ تمام سرنخ‌های گُل‌درشتی که به شکستش اشاره می‌کنند دوست داری آن را ببینی که دقیقا چگونه به منبعِ اقتباسش خیانت کرده است. یک فیلمِ آشکارا بد مثل «بتمن علیه سوپرمن» داریم که عدم اطمینانِ استودیو از فیلمشان با افشای توئیستِ پرده‌ی پایانی‌اش در تریلرها خبر می‌دهد از سِر درون، اما باز حداقل کانسپتِ فیلم به‌عنوان اولین رویارویی خصمانه‌ی بتمن و سوپرمن در سینما آن‌قدر تازه است که آدم را برای دیدنِ این کوه زباله ترغیب می‌کند.

مقالات مرتبط

بعضی‌وقت‌ها هم مثلِ ریبوتِ «فنتستیک فور»، با وجودِ کارگردانی که قبلا خودش را با ساختِ یکی از بهترین فیلم‌های ابرقهرمانی ثابت کرده، دوست داری ببینی آیا بالاخره شاهدِ یک اقتباسِ سینمایی خوب از «فنتستیک فور» خواهیم بود یا نه. بعضی‌وقت‌ها هم با چیزی شبیه به «جاستیس لیگ» طرفیم که بزرگ‌ترین جذابیتش تماشای منفجر شدنِ عواقب اشتباهات گذشته در آسمان است. هیچکدام از اینها اما درباره‌ی «دارک فینیکس» صدق نمی‌کند. «دارک فینیکس» یک فیلمِ ۲۰۰ میلیون دلاری است که هیچ دلیلی برای وجود داشتن ندارد. بلاک‌باسترهای پُرخرج باید دلیلِ زندگی‌شان را ثابت کنند. بعضی‌وقت‌ها آن‌ها دنباله‌های ضروری و پسندیده‌ی قسمت‌های خوبِ قبلی هستند. بعضی‌وقت‌ها آن‌ها با تغییراتی در فرمولِ پوسیده‌ی گذشته سعی می‌کنند تا نشان بدهند که می‌خواهند از مسیرِ قبلی فاصله بگیرند. بعضی‌وقت‌ها آن‌ها تصمیم می‌گیرند تا ایده‌ای را اجرا کنند که آن‌ها را در موقعیتِ منحصربه‌فردی در مقایسه با تمام فیلم‌های دور و اطرافشان قرار می‌دهد و بعضی‌وقت‌ها آن‌ها از سازندگانی بهره می‌برند که آدم را برای چشم‌اندازِ تازه‌ای که آن‌ها به مجموعه می‌آورند هیجان‌زده می‌کند. «دارک فینیکس» اما هیچ‌کدام از اینها را ندارد. به‌عنوان دنباله‌ی «افراد ایکس: آپوکالیپس» (یکی از کسالت‌بارترین فیلم‌های مجموعه) حکمِ یک دنباله‌ی غیرضروری برای فیلمی را دارد که علاقه‌ی طرفداران که تازه بعد از «روزهای گذشته‌ی آینده» در حالِ رشد کردن بود را به قتل رساند. به‌عنوانِ فیلمی که تکرار مکرراتِ «افراد ایکس: کلاس اول» است و هنوز با دوشیدنِ شیرِ آن فیلم سعی می‌کند به‌جای تبدیل شدن به «کلاس اولِ» بعدی مجموعه، نانِ موفقیتِ آن فیلم را بخورد، برای طرفدارانی که دیگر تحملشان از دیدنِ بگومگوهای چارلز اگزویر و مگنیتو طاق شده است، خسته‌کننده است. به‌عنوان فیلمی که تک‌تک نقاط داستانی‌اش با «کاپیتان مارول» مو نمی‌زند، در جایگاهِ یگانه‌ای قرار ندارد. به‌عنوانِ بازسازی «افراد ایکس: آخرین ایستادگی» با گروهِ بازیگرانِ جدید مجموعه، در جا می‌زند. به‌عنوان دومینِ تلاشِ این مجموعه برای اقتباسِ خط داستانی سری کامیک‌های «حماسه‌ی دارک فینیکس»، هنوز درک نکرده که این کامیک همان‌طور که از بخشِ «حماسه‌»اش مشخص است، قابلِ اقتباس در قالب یک فیلم دو ساعته نیست و از همه بدتر، نه‌تنها سایمون کینبرگ، نویسنده‌ی «آخرین ایستادگی» با سابقه‌ی خراب کردنِ اقتباسِ قبلی «دارک فینیکس»، نویسندگی این فیلم را برعهده دارد، بلکه روی صندلی کارگردانی‌اش هم نشسته است (آن هم در اولین تجربه‌ی کارگردانی‌اش). در اینکه بسیاری از فیلم‌های هالیوودی از دخالتِ تهیه‌کننده‌ها در کارِ هنرمندان رنج می‌برند عادی است، اما «دارک فینیکس» با نشستنِ تهیه‌کننده روی صندلی کارگردانی یک مرحله پرت‌تر از سایر است. تمام اینها را به‌علاوه‌ی مصادف شدنِ ساختِ این فیلم با خریدِ فاکس توسط دیزنی و قوت گرفتنِ احتمال ریبوت شدنِ این فیلم‌ها در چارچوبِ دنیای سینمایی مارول کنید تا «دارک فینیکس» از چیزی که در حالتِ عادی بود، بی‌اهمیت‌تر شود. حداقلش این بود که در آنسوی شکست‌های ابتدایی دنیای سینمایی دی‌سی می‌شد تلاشِ آن‌ها برای تکرارِ موفقیتِ مارول را دید. «دارک فینیکس» اما شکستی است که آنسوی آن چیزی جز طوفانی از بیهودگی زوزه می‌کشد. گویی تمام عواملِ پشت‌صحنه و جلوی دوربین از این بیهودگی آگاه هستند. بنابراین یک‌جور بی‌حوصلی از سر و روی بازیگران و نماهای فیلم می‌ریزد. بازیگرانِ در حد دانش‌آموزانی که معلمِ کلاس آخرشان نیامده، اما ناظم اجازه‌ی تعطیلی زودهنگامشان را نمی‌دهد، بی‌حوصله هستند و لعنت فرستادن به زندگی زجرآورشان را می‌توانی در چشمانشان بخوانی.

نتیجه فیلمی است که کلکسیونی از تمامِ مشکلاتِ این مجموعه‌ی ۱۹ ساله را دارد؛ یعنی اگر تاکنون هیچ‌کدام از فیلم‌‌های «افراد ایکس» را ندیده باشید، دیدنِ «دارک فینیکس» برای اطلاع از مشکلاتِ مشترکشان کفایت می‌کند. نکته‌ی کنایه‌آمیزِ «افراد ایکس» این است که در دنیایی که تمام استودیوها به‌دنبالِ آی‌پی‌هایی هستند که ساختِ اسپین‌آف‌ها و فیلم‌های مختصِ یک کاراکتر را توجیه می‌کنند، این مجموعه در موقعیتی قرار دارد که اسپین‌آف‌‌هایش بهتر از فیلم‌های دسته‌جمعی اصلی‌اش هستند. درحالی‌که «لوگان» و «ددپول»، چیزی را عرضه کردند که نمونه‌اش در جای دیگری یافت نمی‌شود، پروفسور ایکس و مگنیتو کماکان درگیرِ دوستی‌شان و جداافتاده به خاطر ایدئولوژی‌هایشان هستند. این مجموعه با «دارک فینیکس» همچنان در همان ۱۹ سالِ پیش سیر می‌کند و در مقابلِ تکامل و تحول با چنگ و دندان مقاومت می‌کند. مشکل این نیست که «دارک فینیکس»، داستانِ این مجموعه را به جلو پیشرفت نمی‌دهد؛ مشکل این است که هیچ نشانه‌ای از تلاشش هم دیده نمی‌شود. نکته‌ی عصبانی‌کننده‌ی ماجرا این است که «دارک فینیکس» ناسلامتی قرار است حکمِ پایان‌بندی یکی از جریان‌سازترین و طولانی‌ترین مجموعه‌های هالیوود را داشته باشد. مهم نیست «افراد ایکس» چه فراز و نشیب‌هایی را پشت سر گذاشته است. وقتی با فیلمی طرفیم که برچسبِ «فینالِ مجموعه» روی آن خورده است، چه از لحاظ هنری و چه از لحاظِ تجاری (مخصوصا از لحاظ تجاری)، بهتر است که با آن همچون یک رویدادِ تمام‌عیار رفتار شود؛ هم مجموعه را در اوج، با خاطره‌ای خوش و ماندگار بدرقه کنیم و هم دلیلِ سفت و سختی به طرفداران برای کشاندنِ آن‌ها به سینماها بدهیم. بالاخره فیلم‌های وولورین هم همیشه در اوج نبودند، اما وقتی نوبتِ کنار رفتنِ هیو جکمن از این نقش رسید، «لوگان» آمد و همه‌چیز را در باشکوه‌ترین حالتِ ممکن به سرانجام رساند. فیلم‌های دسته‌جمعی «افراد ایکس» اما موفق نمی‌شوند تا با «دارک فینیکس»، «شوالیه‌ی تاریکی برمی‌خیزد»، «اونجرز: بازی پایانی» یا «جنگ برای سیاره‌ی میمون‌ها»ی خودش را به دست نمی‌آورد. به‌جای اینکه مثل «لوگان»، از قسمتِ فینالی بهره ببرد که آن‌قدر خوب است که تمام کمبودهای فیلم‌های وولورین در این سال‌ها را تحت‌شعاعِ نکاتِ مثبتش قرار می‌دهد، حالا فیلمی داریم که نه‌تنها مجموعه را در آخرین فرصتی که داشت به رستگاری نمی‌رساند، بلکه آن را به درستی تا ابد به منبعِ جوک‌ها و میم‌ها و به سخره گرفتن‌های مردم تبدیل می‌کند. دقیقا به خاطر همین است که دوست دارم تصور کنم «لوگان» به‌جای «دارک فینیکس»، فینالِ واقعی این مجموعه است. در توصیفِ بی‌نظمی و بیهودگی «دارک فینیکس» همین و بس که این فیلم به‌عنوانِ فینالِ مجموعه نه‌تنها روی کاراکترِ اشتباهی تمرکز کرده، بلکه در زمانِ بدی روی این کاراکترِ اشتباهی تمرکز کرده. «دارک فینیکس» روایتگرِ کج و کوله‌ترِ (بله، امکان دارد!) همان چیزی است که در «افراد ایکس: آخرین ایستادگی» دیده بودیم: جین گری میوتنتِ ویژه‌ای است. جین گری قدرتمند است. جین گری بیش از اندازه قدرتمند و ناپایدار می‌شود و دار و دسته‌ی افراد ایکس با یکی از اعضای خودشان درگیر می‌شوند.

 «دارک فینیکس» کلکسیونی از تمامِ مشکلاتِ این مجموعه‌ی ۱۹ ساله است؛ یعنی اگر تاکنون هیچ‌کدام از فیلم‌‌های «افراد ایکس» را ندیده باشید، دیدنِ «دارک فینیکس» برای اطلاع از مشکلاتِ مشترکشان کفایت می‌کند

جدا از خشمِ ناشی از تماشای روایتِ بی‌ظرافت‌ترِ داستانی تکراری، چیزی که «دارک فینیکس» را محکوم به شکست می‌کند عدم رعایتِ چند نکته‌ی حیاتی برای اقتباسِ کامیکِ منبعِ اقتباس و روایتِ یک داستانِ خوب با محوریتِ افراد ایکس است: اولین نکته که در طول فیلم دست از جویدنِ مخم نمی‌کشید این بود که کامیکِ «دارک فینیکس» دقیقا در قسمتِ فینالِ مجموعه چه غلطی می‌کند! این فیلم فقط در صورتی می‌توانست در حد و اندازه‌ی منبعِ اقتباسش ظاهر شود که جین گری از نخستین فیلم‌های مجموعه به‌عنوان عضوِ افراد ایکس معرفی می‌شد، ما در طولِ سال‌ها با او آشنا می‌شدیم و بعد همه‌چیز به کامیکِ «دارک فینیکس» منتهی می‌شد. «دارک فینیکس» مرتکبِ همان اشتباهی می‌شود که «بتمن علیه سوپرمن» و «جاستیس لیگ» با عدم معرفی کاراکترهایشان به‌طور مستقل مرتکب شدند. مهم‌ترین داستانِ تاریخِ کاراکترِ جین گری و یکی از مهم‌ترین داستان‌های تاریخِ کامیک‌های «افراد ایکس» بدونِ هیچ‌گونه زمینه‌چینی روایت می‌شود. اولین حضورِ جین گری (سوفی ترنر که از شدتِ عدم شخصیت‌پردازی‌اش می‌خواهم او را سانسا استارک صدا کنم) به «آپوکالیپس» برمی‌گردد که عکسِ کوچکِ او در پس‌زمینه‌ی پوسترهای فیلم نشان می‌دهند که او چه نقشِ کمرنگی در آن فیلم داشت. کامیکِ «دارک فینیکس» کم و بیش حکمِ کامیکِ «لوگانِ پیرمرد» برای وولورین یا کامیکِ «شوالیه‌ی تاریکی بازمی‌گردد» برای بتمن را دارد. «بتمن علیه سوپرمن» در حالی برای به تصویر کشیدنِ بتمنی بازنشسته و خشن‌تر تصمیم به الهام‌برداری از «شوالیه‌ی تاریکی بازمی‌گردد» کرد که نمی‌دانست از این کامیک نباید به‌عنوانِ آغازِ یک مجموعه استفاده کرد. ما باید در ابتدا بتمنِ همیشگی را ببینیم تا فروپاشی‌اش به چیزی که در «بازمی‌گردد» می‌بینیم وزن و معنا داشته باشد.

کامیکِ «دارک فینیکس» فقط در صورتی می‌توانست نتیجه بدهد که سانسا استارک همچون وولورین، سفر دور و درازی را پشت سر گذاشته بود. مرگِ وولورین در «لوگان» به این دلیل تأثیرگذار است چون سال‌ها خاطره و شخصیت‌پردازی پشتِ آن خوابیده است. «لوگان» به این دلیل تأثیرگذار است چون با بُردن ما به دنیای خاکی و افسرده که افراد ایکس مُرده‌اند، پروفسور اگزویر آلزایمر دارد، وولورین خونریزی می‌کند و پشتِ فرمان لیموزین می‌نشیند و چنگال‌هایش را در جمجمه‌ی دشمنانش می‌کند، در تضاد با تمام کلیشه‌های فیلم‌های «افراد ایکس» قرار می‌گیرد. در مقایسه، روحِ انقلابی و غیرمعمولِ کامیکِ «دارک فینیکس» در این فیلم دیده نمی‌شود. سؤالِ بهتر این است که اصلا چرا پروفسور ایکس و مگنیتو (جیمز مک‌آووی و مایکل فاسبندر) که چهره‌های پشتِ ویترین این مجموعه هستند و خیلی وقت است که با آن همراه هستند باید به ازای یک کاراکترِ جدید، به گوشه رانده شوند؟ چرا تنها صحنه‌ای که واقعا به جمع‌بندی داستانِ آن‌ها اختصاص دارد، به صحنه‌ی پایانی آن‌ها در فرانسه خلاصه شده است؛ صحنه‌ای که از قضا یکی از قوی‌ترین صحنه‌های فیلم است و نشان می‌دهد که اگر کلِ فیلم به روایتِ یک داستانِ نهایی از رویارویی آن‌ها، داستانی که تکرارِ درگیری‌های ایدئولوژیکِ آن‌ها از فیلم‌های گذشته نبود، اختصاص می‌داشت، با چه نتیجه‌ی درخشان‌تری که طرف نبودیم. همچنین «دارک فینیکس» فراموش می‌کند که کامیکِ منبعِ اقتباسش به همان اندازه که درباره‌ی داستانِ مستقلِ تبدیل شدنِ سانسا استارک به فینیکس است، درباره‌ی واکنشِ دیگر اعضای افراد ایکس به این رویداد هم است. افراد ایکس جماعت همواره داستانِ‌ یک خانواده بوده است و وقتی که فیلم در شکل‌دهی این خانواده و درگیر کردنِ احساسی مخاطب با آن موفق ظاهر نشده باشد، طبیعتا متلاشی کردنِ این خانواده هم هیچ نتیجه‌ی احساسی خاصی در پی ندارد.

هیچ‌کدام از کاراکترهای این فیلم به جز واکنش نشان دادن به سانسا استارک، هیچ شخصیت و انگیزه‌ی منحصربه‌فردی ندارد؛ این بزرگ‌ترین گناهی است که می‌توان در قبالِ چنین کاراکترهای رنگارنگ و پتانسیل‌داری مرتکب شد. اما نکته‌ای که نشان می‌دهد سازندگان این فیلم چقدر در اقتباسِ کامیک ناتوان بوده‌اند این است که «آپوکالیپس» که چه عرض کنم، حتی «افراد ایکس: کلاس اول» نیز فیلمی با افق و خطراتِ گسترده‌تری در مقایسه با «دارک فینیکس» هستند. ماجرا از این قرار است که یکی از چیزهایی که پیش از اکرانِ فیلم مدام از زبانِ سازندگان به گوش می‌رسید این بود که «دارک فینیکس» قرار است فیلمِ جمع‌و‌جورتر و شخصیت‌محورتری در مقایسه با فیلم‌های قبلی «افراد ایکس» باشد. در حالت عادی، هیچ چیزی بهتر از انتخابِ فُرمی شخصی‌تر برای فیلم‌هایی که اکثر اوقات می‌خواهند به‌طور غیرضروری به بزرگ‌ترین و شلوغ‌ترین فیلم‌های ممکن تبدیل شوند نیست. اما مشکل این است که آن‌ها درست برای فیلمی چنین تصمیمی گرفته‌اند که کامیک‌بوکش یکی از پُرهرج و مرج‌ترین و کیهانی‌ترین داستان‌های «افراد ایکس» است. مثل این می‌ماند که مارول تصمیم می‌گرفت حالا که به «اونجرز: جنگ اینفینیتی» رسیده، فیلمِ جمع‌و‌جورتری در مقایسه با «کاپیتان آمریکا: جنگ داخلی» بسازد. این آخری برخلافِ ظاهرش، تاثیرگذارترین مشکلِ «دارک فینیکس» است و یکی از پُرتکرارترین مشکلاتِ فیلم‌های «افراد ایکس» را به اوجِ خودش می‌رساند. درست یک سال بعد از اینکه دار و دسته‌ی تونی استارک روی یک سیاره‌ی بیگانه با تانوسی جنگیدند که یک ماه را به سمتشان شلیک کرد، یک سال بعد از اینکه مرد عنکبوتی‌های دنیاهای موازی مختلف به یکدیگر پیوستند (که از قضا یکی از آن‌ها اسپایدرهم بود)، یک سال بعد از اینکه شاهدِ نبردِ زیر آبی «آکوآمن» بودیم و درست در سالی که «اونجرز: بازی پایانی» اتفاق افتاده، «افراد ایکس» با «دارک فینیکس» نشان می‌دهد که هنوز از در آغوش کشیدنِ دیوانگی و عجایبِ کامیک‌های «افراد ایکس» وحشت دارد.

این موضوع از سلبِ طراحی لباسِ رنگارنگ و منحصربه‌فردِ اعضای افراد ایکس از آن‌ها و پوشاندنِ لباس‌های یکدستِ سیاه و یکنواخت به آن‌ها شروع می‌شود و تا کشیدنِ افسارِ کامیکی که باید به افسارگسیخته‌ترین و «جنگ اینفینیتی»‌وارترین فیلمِ «افراد ایکس» منجر شود ادامه دارد. در نتیجه، فیلمی که مثلا درباره‌ی ستایشِ هویتِ عجیب و منحصربه‌فردِ میوتنت‌هاست، از هویتِ خودش خجالت می‌کشد. اینها را به‌علاوه‌ی صحنه‌های اکشنی که گویی از معده‌ی گاو بیرون کشیده شده‌اند و فیلمنامه‌ای که مو به تن آدم سیخ می‌کند، سوفی ترنری که نقش‌آفرینی‌ نامتقاعدکننده و مصنوعی‌اش در اینجا بازی‌اش در فصلِ آخرِ «بازی تاج و تخت» را تحت‌شعاع قرار می‌دهد (هرچند هر دو در حقِ کاراکترش بد می‌کنند) کنید تا حتی بازیگرانِ بااستعدادی مثل جنیفر لارنس، جیمز مک‌آووی و مایکل فاسبندر هم نتوانند با تمام قدرت‌های فرابشری‌شان جلوی این فیلم را از سقوط به ته دره بگیرند. این فیلم یک‌جورهایی بهم ثابت کرد که شاید سوفی ترنر واقعا بازیگرِ قوی‌ای نیست. بالاخره بلایی که سرِ کاراکترِ مایکل فاسبندر و جیمز مک‌آووی آمده دست‌کمی از کاراکترِ ترنر ندارد، اما حداقل آن‌ها کاریزمایی را به نقششان می‌آورند که ترنر کم دارد. در نتیجه، شخصیتِ او در این فیلم حکمِ ترکیبی از نوعِ بدِ سانسای آه و ناله‌کُنِ فصل‌های آغازینِ «بازی تاج و تخت» و سانسای اعصاب‌خردکن و خشکِ مستقلِ فصل‌های آخرِ «بازی تاج و تخت» است. همین که دوتا از دل‌انگیزترین و کنجکاوی‌برانگیزترین لحظاتِ این فیلم ربطی به سانسا استارک ندارد نشان می‌دهد که خط داستانی سانسا استارک تا چه اندازه تافته‌ی جدابافته‌ی این فیلم است. دقایقِ آغازینِ فیلم که مأموریتِ افراد ایکس برای نجاتِ فضانوردان اختصاص دارد، حال و هوای یک داستانِ کلاسیکِ افراد ایکس را دارد. این افتتاحیه باعث شد با خودم خیال‌پردازی کنم که چه می‌شد حداقل یکی از این فیلم‌ها به‌جای تمام این درگیری‌های ایدئولوژیک که اکثر اوقات بزرگ‌تر از دهانِ کاراکترها احساس می‌شود، یک اکشنِ ماجراجویی سرراست درباره‌ی دنبال کردنِ افراد ایکس در حین انجامِ مأموریت‌هایشان بود.

thank you for your service

اما دومین و تنها نکته‌ی داستانی کنجکاوی‌برانگیزِ فیلم این است که می‌فهمیم «دارک فینیکس» در دورانِ جدیدی جریان دارد که میوتنت‌ها از موجوداتی غیرقابل‌اعتماد و تهدیدآمیز از نگاه انسان‌ها، به جایگاهِ ابرقهرمانانِ ناجی بشریت ترفیع گرفته‌اند. این اگرچه اتفاقِ خوبی است، اما ریون (جنیفر لارنس) باور دارد که چارلز دارد زیادی از شهرت و محبوبیتِ افراد ایکس لذت می‌برد. هدفِ نهایی چارلز زندگی مسالمت‌آمیزِ انسان‌ها و میوتنت‌ها درکنارِ یکدیگر است و او موفق شده تا به وسیله‌ی نجاتِ دنیا توسط افراد ایکس به این رویا دست پیدا کند. ولی از طرف دیگر، ریون باور دارد که افراد ایکس نباید جانشان را برای رسیدن به این رویا به خطر بیاندازند. «دارک فینیکس» از این طریق سعی می‌کند چارلز را از زاویه‌ای به تصویر بکشد که به آن عادت نداریم؛ ریون اعتقاد دارد که چارلز به‌حدی تمام تمرکزش را روی تبدیل کردنِ دنیا به مکانی بهتر گذاشته است که جانِ دوستان و خانواده‌اش برای او بی‌اهمیت شده است. ایده‌ی رسیدنِ چارلز به این آگاهی که او بیش از قهرمان، یک تبهکار است، ایده‌ی جذابی برای زیر سؤال بُردنِ اخلاقیاتِ سؤال‌برانگیزِ پروفسور ایکس است. ولی اگر از تکه دیالوگِ ریون که می‌گوید: «اینجا زنان مدام مردان رو نجات می‌دن. باید به فکر عوض کردنِ مردان ایکس به زنانِ ایکس باشیم» فاکتور بگیریم که چنان لحظه‌ی زورکی و افتضاحی است که آدم دوست ندارد سرِ بدترین دشمنش بیاید (مخصوصا باتوجه‌به اینکه در مأموریت نجاتِ فضاپیماها، کِرت و کوییک‌سیلور ۹۰ درصد کارها را انجام می‌دهند و خودِ میستیک هیچ کاری انجام نمی‌دهد)، این درگیری شخصیتی جالب‌توجه به همان سرعت که مطرح می‌شود، به همان سرعت هم به‌شکلی نادیده گرفته می‌شود که انگار نه انگار که اصلا زمانی وجود داشته است. به محضِ اینکه پیرنگِ عدم توانایی سانسا استارک در کنترل کردنِ قدرت‌هایی که جذب کرده در دقیقه‌ی بیستمِ فیلم به میان کشیده می‌شود، توجه‌ی فیلم به سمتِ او تغییر می‌کند. تازه، از آنجایی که چارلز در سالِ ۲۰۲۳ که در «روزهای گذشته‌ی آینده» دیدیم، کماکانِ رئیسِ مدرسه‌ی اگزویر است، بازنشستگی چارلز در پایانِ این فیلم در حالی به‌عنوان به پایان رسیدنِ فعالیتِ او مطرح می‌شود که می‌دانیم اتفاقاتی باعثِ بازگشتِ او به سر جای قبلی‌اش منتهی می‌شود که از وزنِ دراماتیکِ پایان‌بندی «دارک فینیکس» می‌کاهد.

از اینجا به بعد با فیلمی طرفیم که تمام صحنه‌ها و تکه دیالوگ‌ها و حرکاتی را که بارها و بارها در این فیلم‌ها دیده‌ایم را گردآوری کرده است. خنده‌دارترین صحنه‌ی فیلم که ظاهرا به هدفِ خنده‌دار بودن نوشته نشده جایی است که مگنیتو و چارلز که یکی از آن‌ها قصدِ انتقام‌جویی از سانسا استارک را دارد و دیگری می‌خواهد او را نجات بدهد با یکدیگر روبه‌رو می‌شوند؛ مگنیتو با حالتی خسته به چارلز که او را «دوست قدیمی» خطاب می‌کند می‌گوید: «این چرت و پرت‌های دوست قدیمی رو بریز دور. و سر راهم برو کنار. تو همیشه متاسفی چارلز و همیشه هم یه سخنرانی هست. اما هیچ‌کس دیگه اهمیت نمی‌ده». چارلز جواب می‌دهد: «اگه اینجا با هم درگیر بشیم، ما رو به چشمِ هیولا می‌بینن. به‌عنوانِ عجیب‌الخلقه‌های وحشی که تو خیابون‌های نیویورک به جون هم افتادن». سپس، مگنیتو با حالتی «دیدین راست گفتم»‌وار برمی‌گردد و به همراهانش می‌گوید: «دیدین راست گفتم». صحنه‌ی خنده‌داری است، چون انگار حتی خودِ سازندگانِ این فیلم‌ها هم متوجه شده‌اند که درگیری چالز و اِریک دیگر خسته‌کننده شده است؛ همیشه اِریک دلیلی برای انتقام‌جویی و شورش پیدا می‌کند و همیشه او طی یک مونولوگِ احساسی از طرفِ چارلز درباره‌ی وجودِ انسانیت در او و اهمیتِ همبستگی میوتنت‌ها، نظرش را برمی‌گرداند و فارغ از اینکه چه تلفاتِ جانی و چه ویرانی‌هایی از خودش به جا گذاشته باشد، باز دوباره همه با هم رفیق می‌شوند. در این صحنه با اینکه نویسنده به‌طور خودآگاه یا ناخودآگاه، به بازیافتِ دوباره و دوباره‌ی این درگیری تیکه می‌اندازد، اما باز نمی‌تواند جلوی خودش را بگیرد و دوباره آن را تکرار می‌کند؛ انگار اشاره کردن به آن، اصلِ مسئله را حل می‌کند. اما به همان اندازه که سخنرانی چارلز تکراری شده، به همان اندازه هم شورشِ اِریک تکراری شده است.

«دارک فینیکس» جای تلاشِ اِریک برای گرفتنِ انتقام زن و بچه‌اش در فیلمِ قبلی را با گرفتنِ انتقام او از مسببِ مرگِ میستیک در این فیلم عوض کرده است. در آغارِ فیلم وقتی سانسا استارک برای کمک گرفتن از مگنیتو برای کنترل خشمش به دیدنِ او می‌آید، برای لحظاتی واقعا باور کردم که بله، ظاهرا بالاخره یک فیلم از «افراد ایکس» درباره‌ی انتقام‌جویی مگنیتو نخواهد بود، اما فیلم بلافاصله با تصمیم مگنیتو برای انتقام‌جویی از سانسا خلافش را ثابت می‌کند. در همین حین، چیزی که باعث می‌شود اصلا کلِ منطقِ حضورِ مگنیتو را در این فیلم زیر سؤال ببریم این است که چگونه همان مگنیتویی که در فیلمِ قبلی، چنان ویرانی‌های عظیم و مرگ‌های فراوانی به بار آورده بود، حالا آن‌قدر آزاد است که می‌تواند با خیال راحت در ملعِ عام شطرنج بازی کند. از سوی دیگر مرگِ میستیک که خیر سرش باید حکمِ اتفاقِ تراژیکی را داشته باشد، چیزی جزِ ترفندی برای هرچه زودتر خلاص کردنِ جنیفر لارنس از مجموعه‌ای که دیگر علاقه‌ای به حضور در آن ندارد و به‌عنوان ابزاری در خدمتِ داستان است؛ مرگِ میستیک بیش از اینکه تاثیرِ احساسی خاصی روی ادامه‌ی فیلم داشته باشد، نه‌تنها به سرعت فراموش می‌شود، بلکه فقط وسیله‌ای برای تقسیم کردنِ میوتنت‌ها به دو گروهِ ناجیان سانسا و انتقام‌جویانِ سانسا است. بی‌اهمیت‌بودنِ میستیک به‌حدی است که در انتهای فیلم، اسم مدرسه به‌جای میستیک که ناسلامتی به‌طرز تراژیکی می‌میرد و از استادان و کارکشته‌های مدرسه است، به مدرسه‌ی سانسا استارک که مسئولِ مرگِ میستیک و از تازه‌واردهای مدرسه است تغییر می‌کند. سانسا استارک که یادآورِ کاراکترِ کریدنس از «جانوران شگفت‌انگیز: جرایمِ گریندل‌والد» است، به هر کجایی که قدم می‌گذارد، خرابی‌های غیرضروری و تهی از درام بار می‌آورد تا تدوینگرانِ تریلرهای فیلم دستشان پُر باشد.

هیچ‌کدام از کاراکترهای این فیلم به جز واکنش نشان دادن به سانسا استارک، هیچ شخصیت و انگیزه‌ی منحصربه‌فردی ندارد؛ این بزرگ‌ترین گناهی است که می‌توان در قبالِ چنین کاراکترهای رنگارنگ و پتانسیل‌داری مرتکب شد

چارلز، انگشتانش را به نشانه‌ی تله‌پاتی روی سرش می‌گذارد، مگنیتو کفِ دستانش را به نشانه‌ی کنترل کردنِ فلز رو به بالا می‌گیرد و در این بین یکی آذرخش احضار می‌کند، یکی می‌غرد و دیگری تله‌پورت می‌کند و این وسط ابرِ بنفش و صورتی بزرگی همچون استفراغی تهوع‌آور دور و اطرافِ کاراکترها می‌چرخد و تمام اینها به سابیده‌شده‌ترین دیالوگِ این مجموعه که حتی با سرچ کردنِ «بهترین دیالوگ برای پایان دادن فیلم»، گوگل هم آن را به کاربرانش پیشنهاد نمی‌کند به انتها می‌رسد: «احساساتت تو رو ضعیف می‌کنن/نه، اشتباه می‌کنی، احساساتم منو قدرتمند می‌کنن». «دارک فینیکس» بیش از هر فیلمِ دیگری در این مجموعه، از افرادِ ایکس نه به‌عنوانِ شخصیت، بلکه به‌عنوان ابزارآلاتی برای صحنه‌های اکشن استفاده می‌کند. آن‌ها چیزی فراتر از قدرت‌هایشان نیستند. آن‌ها خارج از سکانس‌های اکشن، هیچِ اهمیتی ندارند. اما کسی که بیش از هر کاراکتر دیگری در این فیلم مورد بی‌اعتنایی قرار گرفته، کوییک‌سیلور است. کوییک‌سیلور در حالی در سکانسِ سوپراسلوموشنش در «روزهای گذشته‌ی آینده» به دُردانه‌ی طرفداران تبدیل شد که فیلم بعدی به جز تکرارِ مکررات چیز تازه‌ای برای عرضه نداشت و «دارک فینیکس» هم که رسما با بُریدنِ او از اوایل فیلم به بهانه‌ی زخمی شدن، او را از ادامه‌ی فیلم حذف کرده است.  همچنین اگر بعد از «آپوکالیپس» تصور می‌کردند که فاکس بعد از اُسکار آیزاک، قادر به هدر دادنِ بازیگرِ بااستعداد دیگری نیست و قادر به خلقِ آنتاگونیستِ حوصله‌سربرتری در مقایسه با آپوکالیپس نیست، «دارک فینیکس» خلافش را ثابت می‌کند. جسیکا چستینِ بیچاره در این فیلم کاری به جز سفید کردنِ موهایش و صدای رُباتیکش نداشته است. کاراکترِ جسیکا چستین حکمِ دستگاه اکسپوزیشون‌گویی‌ای را دارد که در لباسِ آنتاگونیست پنهان شده است. او نقشِ رُباتِ متحرک و سخنگویی از سوی نویسنده را دارد که کلِ حضورش در فیلم به هُل دادنِ سانسا به سوی پذیرشِ جنبه‌ی تاریکِ قدرتش و توضیح دادنِ جنبه‌های کیهانی نیروی فینیکس خلاصه شده است.

اما برای یافتنِ یکی دیگر از بزرگ‌ترین مشکلاتِ فیلم که سندِ مرگش را امضا کرده باید به خودِ سانسا استارک برگردیم. ایده‌ی طغیانِ یکی از قهرمانان علیه دوستانش تا وقتی ایده‌ی قدرتمندی است که فیلم واقعا به عواقبِ آن تن بدهد؛ به‌جای این پا و آن پا کردن، واقعا چشمانش را ببندد و به درونِ کاری که می‌خواهد کند بپرد. این فیلم سانسا استارک را در حالی به دارک فینیکس تبدیل می‌کند که همزمان تمام تلاشش را می‌کند تا جلوی پیچیده شدنِ موقعیتِ او را بگیرد. به عبارت دیگر، جذابیتِ طغیانِ قهرمانی علیه قهرمانان به پیچیدگی اخلاقی‌اش است، اما این فیلم هر کاری که از دستش برمی‌آید برای جلوگیری از عدمِ گره خوردنِ او در موقعیتش می‌گیرد. فیلم هیچ‌وقت ما را در جایگاهِ سختی در رابطه با سانسا استارک قرار نمی‌دهد. فیلم هیچ‌وقت کاری نمی‌کند تا خطرِ تبدیل شدنِ سانسا استارک به نیروی ویرانگری را که دوست و دشمن نمی‌شناسد احساس کنیم. چون سانسا استارک همواره به‌عنوان کاراکتری به تصویر کشیده می‌شود که قدرتِ کنترل کردنِ قدرت‌هایش را ندارد. همیشه هر فاجعه‌ای که رخ می‌دهد به‌جای اینکه ناشی از تصمیماتِ شخصی سانسا باشد، تصادفی است. در صحنه‌ای که میستیک کشته می‌شود، فیلم تمام تلاشش را می‌کند تا نشان بدهد نه‌تنها سانسا بارها و بارها به او هشدار می‌دهد، بلکه توانایی کنترل کردنِ ذهنِ سردرگمش را ندارد. یا مثلا در صحنه‌ای که سانسا به هلی‌کوپترهای ارتش در جزیره‌ی مگنیتو حمله می‌کند، خودِ مگنیتو آن‌جا حضور دارد تا با نجاتِ دادنِ سربازان، از بیگناه ماندنِ سانسا مطمئن شود. درنهایت تنها خسارتِ ناشی از خارجِ شدن افسارِ قدرت‌های سانسا از دستش، به نابودی یک هلی‌کوپتر خلاصه می‌شود. در لحظاتِ آخرِ نبردِ نیویورک هم هر وقت سانسا فرصتی برای آسیب رساندن به افراد ایکس (مثل اِریک و نایت‌کرالر) پیدا می‌کند به بیهوش کردنِ آن‌ها بسنده می‌کند.

اگر قرار است باور کنیم که سانسا استارک قبل از سخنرانی پایانی چارلز برای به بیدار کردنِ انسانیتِ نهفته‌ی درونش، موجودِ شرور و خطرناکی است، اگر نویسندگان می‌خواهند موفقیتِ چارلز در بیدار کردنِ انسانیتِ نهفته‌ی سانسا استارک به‌عنوانِ اتفاقی نجات‌بخش نگاه کنیم، در ابتدا باید ثابت کنند که شرارتِ سانسا چه عواقبِ بدی می‌تواند در پی داشته باشد. وقتی تمام چیزی که از سانسا استارک می‌بینیم به قتل‌هایی که واقعا تقصیر او نیستند و به خسارت‌های مالی و به بیهوش کردنِ کسانی که ازشان متنفر است خلاصه شد، چگونه می‌توان به این داستان اهمیت داد. هیچ‌چیزی کلیشه‌ای‌تر و خواب‌آورتر از ایده‌ی قهرمانی که توسط نیرویی که کنترلِ بدنش را به دست می‌گیرد و او را مجبور به انجام کارهای بدی که در حالتِ عادی انجام نمی‌داد می‌کند نیست. چون در اینجا، نویسنده از درگیر شدن با پیچیدگی‌های تغییرِ قهرمان قسر در می‌رود و به خاطر اینکه هیچ‌چیزی خواب‌آورتر از دیدنِ کاراکتری که چیزِ خاصی را از دست نمی‌دهد و هیچ چیزی غیردراماتیک‌تر از انداختنِ تمام تقصیرها بر گردنِ یک ابرِ انرژیِ بی‌شخصیت نیست. این مشکل به «دارک فینیکس» خلاصه نمی‌شود و مثل طاعون در بلاک‌باسترهای هالیوودی یافت می‌شود. از «کاپیتان آمریکا: جنگ داخلی» که در جدی نگرفتنِ نبردِ قهرمانان با خودشان به اندازه‌ی «دارک فینیکس» درگیرِ پیچیدگی‌هایش نمی‌شود تا «بتمن علیه سوپرمن» که دعوای قهرمانانش را با اسمِ مشترکِ مادرشان ختم به خیر می‌کند و البته «گودزیلا: پادشاه هیولاها» از همین اواخر که کاراکترِ وِرا فارمیگا به‌عنوان یکی از مسببانِ ایجاد یک آخرالزمانِ هیولایی جهانی که معلوم نیست به مرگ چند میلیون نفر منجر می‌شود را در لحظاتِ آخر با یک نمای قهرمانانه، رستگار می‌کند. همچنین اگرچه فیلم به این نکته اشاره می‌کند که رابطه‌ی رئیس‌جمهور و دولت با میوتنت‌ها خراب شده است، اما در پایان، همه‌چیز بدون اشاره‌ای دوباره به آن درست و راستی می‌شود.

اما داشتن چنین انتظاری از فیلمی که با مشکلاتِ پایه‌ای فیلمنامه دست‌وپنجه نرم می‌کند سخت است؛ منظورم نحوه‌ی به تصویر کشیدنِ اورجین استوری سانسا استارک در این فیلم است؛ چیزی که در تضادِ مطلق با اورجینی که در «آپوکالیپس» دیده بودیم قرار می‌گیرد. ماجرا از این قرار است که سانسا استارک در کامیک‌بوک‌ها، دو اورجین استوری متفاوت در رابطه با به دست آوردنِ قدرت‌های دارک فینیکس دارد و ما یکی از آن‌ها را در «آپوکالیپس» دیده بودیم. در فینالِ آن فیلم، زمانی‌که تمام افراد ایکس در شکست دادنِ آپوکالیپس شکست می‌خورند، چارلز از سانسا استارک می‌خواهد تا قدرتِ ناشناخته‌ای را که در وجودش نهفته است و در طولِ فیلم در خواب و رویا آزارش می‌داد را آزاد کند. «آپوکالیپس» که داستانش در سال ۱۹۸۳ جریان دارد، به زمینه‌چینی «فینیکس فورس» اختصاص داشت. بنابراین سانسا استارک این کار را می‌کند، انرژی او در حالتِ یک ققنوسِ آتشین در اطرافش پدیدار می‌شود و آپوکالیپس شکست می‌خورد. «آپوکالیپس» برای اقتباسِ فینیکس فورس از نسخه‌ی بازگویی مُدرن این داستان الهام گرفته بود. در بازگویی مُدرن این داستان، سانسا استارک شروع به دیدنِ تصاویری وحشتناک از دنیایی شعله‌ور می‌کند. آن‌ها نمی‌دانند چه اتفاقی دارد برای سانسا می‌افتد. تا اینکه سروکله‌ی یک فرقه‌ی مذهبی پیدا می‌شود و به قهرمانان توضیح می‌دهند که یک نیروی کیهانی و باستانی، سانسا را به‌عنوانِ میزبان انتخاب کرده است. قضیه این است که نژادهای باستانی، زمین را به‌عنوانِ زندانِ فینیکس فورس انتخاب می‌کنند و آن را در این سیاره رها می‌کنند و فینیکس فورس هم به مرور زمان با دستکاری در اکوسیستمِ زمین باعثِ خلقِ موجوداتی که توانایی میزبانی از او را داشته باشند می‌شود. «دارک فینیکس» اما در حالی آغاز می‌شود که انگار نه انگار فیلم قبلی اتفاق افتاده بود. انگار نه انگار که ما قبلا سانسا استارک را در حالِ استفاده از فینیکس فورس دیده بودیم. فیلم در حالی شروع می‌شود که فینیکس فورس در اعصار متمادی در حال سفر در سراسرِ کیهان در جستجوی میزبان بوده که با سانسا استارک برخورد می‌کند و همزمان دار و دسته‌ی کاراکترِ جسیکا چستین و همراهانش هم به‌عنوانِ بیگانگانی پیدا می‌شوند که دنیایشان بر اثرِ برخوردِ فینیکس فورس به آن نابود شده و حالا قصد به دست گرفتنِ افسارِ فینیکس فورس برای ساختِ دنیای جدیدشان روی زمین هستند. «دارک فینیکس» به کل هر چیزی که درباره‌ی فینیکس فورس در «آپوکالیپس» دیده بودیم را دور می‌ریزد. بنابراین سانسا استارک در فیلم جدید در حالی در سال ۱۹۹۲ برای اولین‌بار با فینیکس فورس برخورد می‌کند که او را قبلا در سال ۱۹۸۳ در حال استفاده از فینیکس فورس دیده بودیم.

thank you for your service

در اینکه فیلم‌های «افراد ایکس» به خط‌های زمانی درهم‌برهمشان معروف هستند شکی نیست، اما چنین حرکتی از مجموعه‌ای که به نظمش معروف نیست انتظار نمی‌رفت. تصمیمِ این فیلم برای روایتِ دوباره‌ی اورجینِ استوری تغییربافته‌ی دارک فینیکس به جز ایجاد یک حفره‌ی داستانی بزرگ، از یک نظرِ دیگر هم به کیفیتِ فیلم آسیب رسانده است؛ اگر «دارک فینیکس» پای اورجینِ سانسا استارک از فیلم قبلی باقی می‌ماند می‌توانست از همان ابتدا با رسیدن به اصلِ مطلب شروع شود؛ یک چیزی شبیه به کاری که مارول با معرفی ابتدایی مرد عنکبوتی و بلک پنتر در «جنگ داخلی» انجام داد. این باعث شده تا «دارک فینیکس» به فیلم کُندتر و تکراری‌تری در مقایسه با چیزی است که تبدیل شود. کماکان نمی‌توان انتظارِ زیادی از فیلمی که چنین حادثه‌ی محرکِ تصادفی و ضعیفی برای به حرکت انداختنِ داستان دارد داشت؛ منظورم صحنه‌‌ی تصادفِ خانواده‌ی سانسا استارک است. اگر مادرِ سانسا استارک این‌قدر خودخواه نبود و دوست نداشت تا به آهنگِ دلخواه‌ی خودش گوش بدهد، آن وقت احتمالا تمام اتفاقاتی که برای سانسا افتادند هم نمی‌افتادند! نکته‌ی خنده‌دار ماجرا این است که مادرِ سانسا مدام بچه‌اش را متهم به عوض کردنِ موجِ رادیو می‌کرد. اگر تو هیچ اطلاعی از اینکه بچه‌ات یک میوتنت است نداری، چگونه به اولین چیزی که فکر می‌کنی، متهم کردنِ دخترت به عوض کردن رادیو از صندلی عقب بدون دست زدن به آن است؟ یک نمونه‌ی دیگر از نویسندگی افتضاحِ این فیلم را می‌توان در صحنه‌ای که سانسا استارک در حالِ منتقل کردنِ قدرت‌هایش به کاراکترِ جسیکا چستین است پیدا کرد؛ در این صحنه، به محض جسیکا چستین، سانسا را متقاعد می‌کند تا قدرت‌هایش را به او منتقل کند، تصمیم می‌گیرد تا به‌طرز احمقانه‌ای هدفش را افشا کند؛ اگر جسیکا چستین فقط چند دقیقه‌ی دیگر خفه‌خون می‌گرفت و تا کامل شدنِ پروسه‌ی انتقالِ قدرت، حرفی از نسل‌کشی انسان‌ها و تصاحبِ سیاره‌شان نمی‌زد، به چیزی که می‌خواست می‌رسید و برنده می‌شد. اما نه، او نباید برنده شود. پس، نویسنده در روندِ طبیعی داستان دخالت می‌کند تا نویسندگی بد خودش را با یک راه‌حلِ بدتر درست کند. تنها نقطه‌ی درخشانِ «دارک فینیکس» موسیقی هنس زیمر است که نه‌تنها همچون جریانِ الکتریسته به بدنِ مُردن‌ی فیلم، حداقل توهم زنده بودن آن را هر از گاهی به بیننده منتقل می‌کند، بلکه به‌عنوان خلاقانه‌ترین بخشِ فیلم، کاری می‌کند تا درباره‌ی چیزی که این فیلم می‌توانست باشد خیال‌پردازی کنیم. و همچنین احتمالا تنها بخشِ این فیلم است که بلافاصله به فراموشی سپرده نخواهد شد و سر از پوشه‌ی «بهترین‌ ترک‌های هنس زیمر» که بارها به آن گوش خواهم داد سر در خواهد آورد (یکی از موسیقی هنس زیمر و یکی هم لوازمِ آرایش و سایه‌ی چشمِ سانسا که یا آن‌قدر کیفیتِ خوبی دارند که دربرابرِ باران مقاوم هستند یا سانسا آن‌قدر به زیبا به نظر رسیدن اهمیت می‌دهد که حتی در بدترین شرایطِ زندگی‌اش هم زمانی را برای آرایش کردن در نظر می‌گیرد!). «دارک فینیکس» شامل برخی صحنه‌های جذاب در زمینه‌ی به تصویر کشیدنِ افراد ایکس در حال استفاده از قدرت‌هایشان است (از صحنه‌ای که نایت‌کرالر، یکی از دشمنانش را روی ریل قطار تله‌پورت می‌کند گرفته تا صحنه‌ای که سایکلوپس، یکی از دشمنانش را با کمانه کردنِ شلیکِ لیزرش می‌کشد)، اما هیچکدام از اینها نمی‌توانند جلوی این فیلم را از بدل شدن به یکی از بدترین‌ فیلم‌های سینمای ابرقهرمانی و به سرانجامِ رساندنِ مجموعه‌ی جریان‌سازِ «افراد ایکس» در پلاسیده‌ترین و بیهوده‌ترین حالتِ ممکن بگیرد.



منبع نقد

گرد آوری : http://www.filme.ir

نقد فیلم Dark Phoenix – دارک فینیکس

movie – Movie Review – نقد فیلم – امتیاز فیلم – اخبار فیلم – لینک فیلم – عکس فیلم – سریال – بازیگر

The post مجله نقد: نقد فیلم Dark Phoenix – دارک فینیکس + عکس appeared first on فیلم.

  • تاریخ : ۲۹ام شهریور ۱۳۹۸
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 0 views

به گزارش مجله فیلم

ماندانا سوری

پوریا ذوالفقاری منتقد سینما مطلب تکان دهنده ای درباره وخامت حال بازیگر سریال « قهوه تلخ » منتشر کرد.

پوریا ذوالفقاری نوشت:ماندانا سوری احتمالا برای بسیاری یادآور سریال های قهوه تلخ و ویلای من و آیتم های طنز است ماندانا با سریال های طنز به شهرت رسید ولی درست زمانی که پیشنهادها به سمتش سرازیر شد و دقیقا در بزنگاهی که هر بازیگر سالها برای رسیدن آن تلاش می کند، فهمید که به ام اس مبتلا شده. در فضای پچپچه ای سینمای ایران این خبر خیلی زود دهان به دهان و دفتر به دفتر پیچید و نام ماندانا سوری از گزینه های ایفای نقش ها کنار گذاشته شد. ماندانا ماند و ام اس و فشار فزاینده مالی.

همکلاس سابق من و بازیگری که زمانی خنده به لب های مان آورد، حالا دارد توان حرکت را از دست می دهد و تهیه داروهای ام اس برایش روز به روز دشوارتر می شود. این را اینجا می نویسم که در روزهای بعد اگر خدای نکرده خبرهای بدتری رسید، کسی با ادعای بی خبری از وخامت حال او وجدان معذبش را آرام نکند. برای کمک به ماندانا سوری همین حالا هم دیر است.



مطالبی که خواندنشان توسط مووی مگ پیشنهاد می شود :

توضیحات فریبرز عرب نیا از زندگی اش در کانادا / در این کشور راننده بیماران هستم!

کامران تفتی دچار حمله قلبی شد و به بیمارستان منتقل شد

بازیگر مشهور سریال « قهوه تلخ » از ابتلایش به یک بیماری سخت گفت

مجری صدا و سیما که با رئیس اش ازدواج کرد / سرطان داشت، عاشق اش شدم ، بر بیماری غلبه کردیم

رضا شفیعی جم از بیماری خود سخن گفت



منبع خبر

گرد آوری : مجله فیلم

وضعیت تکان دهنده بازیگر زن سریال « قهوه تلخ »؛ ماندانا سوری در حال از دست دادن توان حرکت است!

The post وضعیت تکان دهنده بازیگر زن سریال « قهوه تلخ »؛ ماندانا سوری در حال از دست دادن توان حرکت است! + جزئیات appeared first on فیلم.

  • تاریخ : ۲۹ام شهریور ۱۳۹۸
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 0 views

به گزارش مجله فیلم

 رسول صدرعاملی

در حالیکه هنوز خبری رسمی از درگذشت آلن دلون منتشر و اعلام نشده است، رسول صدرعاملی این بازیگر سرشناس فرانسوی را با انتشار توییتی کشت.

به گزارش مووی مگ به نقل از خبرآنلاین، رسول صدرعاملی، کارگردان سینمای ایران در توییتی خبر از درگذشت آلن دلون، بازیگر سرشناس فرانسوی داد، خبری که در هیچ از منابع خارجی اعلام نشده و مورد تایید هم قرار نگرفته است.

نکته جالب توجه این است که برخی از رسانه‌ها و اکانت‌های خارجی هم به نقل از توییت صدرعاملی خبر درگذشت دلون را بازنشر کرده‌اند.

بازیگر اسطوره‌ای سینمای فرانسه مدتی پیش دچار سکته مغزی شد و سپس تحت مراقبت قرار گرفت. این بازیگر کهنه‌کار فرانسوی بیش از ۶۰ سال در سینمای اروپا کار کرده است.

526302642



مطالبی که خواندنشان توسط مووی مگ پیشنهاد می شود :

فراز و نشیب های ستاره جذاب سینما! / همه چیز درباره زندگی آلن دلون

اهدای جایزه جشنواره کن به آلن دلون با اعتراض فمنیست ها مواجه شد!

آلن دلون، بازیگر مشهور سینما اعلام بازنشستگی کرد

همه چیز درباره آلن دلون / ستاره سینمای فرانسه

پسرِ آلن دلون هم وارد سینما شد + تصویر



منبع خبر

گرد آوری : مجله فیلم

اقدام عجیب کارگردان مشهور ایرانی و انتشار خبر درگذشت آلن دلون!

The post اقدام عجیب کارگردان مشهور ایرانی و انتشار خبر درگذشت آلن دلون! + جزئیات appeared first on فیلم.

  • تاریخ : ۲۹ام شهریور ۱۳۹۸
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 0 views

به گزارش مجله فیلم

استیو جابز

باب ایگر مدیرعامل دیزنی باور دارد که اگر مرگ به استیو جابز امان می‌داد، دیزنی و اپل با هم ادغام می‌شدند.


به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، چندی است که بازار رقابت سرویس‌های استریم ویدئو داغ شده است. اپل و دیزنی هم از مدعیان تازه‌وارد این بازار هستند. البته به گفته باب ایگر مدیرعامل دیزنی اگر استیو جابز در سال ۲۰۱۱ از دنیا نمی‌رفت، ماجرا شکل دیگری به خود می‌گرفت.


ایگر در کتاب زندگینامه‌اش که تازه منتشر شده است، روایتی تازه از رابطه صمیمی خود با استیو جایز دارد. او می‌گوید: «من معتقدم که اگر استیو جابز زنده بود، کمپانی‌هایمان را ادغام می‌کردیم یا حداقل خیلی جدی درباره این موضوع می‌اندیشیدیم.»


ممکن است از خود بپرسیم که چرا در دوران حیات استیو جابز این اتفاق نیافتاد. باب ایگر در این‌باره هم توضیح داده و تقصیر را گردن مدیرعامل پیشین دیزنی انداخته است. او معتقد است که مایکل آیزنر مدیرعامل وقت دیزنی رابطه دیزنی و اپل را خراب کرد. به شکلی که استیو جابز سال ۲۰۰۴ در مراسمی رسمی اعلام کرد که دیگر با دیزنی همکاری نخواهند کرد.

البته این ماجرا زیاد دوام نیاورد چرا که باب ایگر به میدان آمد و بر اساس رابطه خوبی که با استیو جابز داشت، همکاری‌های دو کمپانی را احیا کرد. تا جایی که دیزنی در نهایت کمپانی پیکسار را به قیمت ۷ میلیارد دلار خرید و در عین حال استیو جابز را در هیات مدیره پیکسار نگاه داشت.




مطالبی که خواندنشان توسط مووی مگ پیشنهاد می شود :

خشم کاربران فضای مجازی علیه استیون اسپیلبرگ! / آیا او با همدستی با اپل علیه نتفلیکس اقدام کرده!؟

پیش بینی استیو جابز درباره تماشای فیلمهای روز سینما درست از آب درآمد

حمله نویسنده فیلم « استیو جابز » به مدیرعامل کمپانی اپل / فرصت‌طلب شمایید که از کودکان با دستمزد کم کار می‌کشید!

« استیو جابز : مرد درون ماشین » حقایقی نه چندان جالب درباره استیو جابز را برملا خواهد کرد

حمله مدیرعامل کمپانی اپل به فیلمهایی که درباره استیو جابز ساخته شده اند

استیو جابز چگونه کمپانی « پیکسار » را ساخت ؟



منبع خبر

گرد آوری : مجله فیلم

معالمه ای که سرنوشت صنعت سرگرمی را دگرگون می کرد / چرا اپل و دیزنی ادغام نشدند؟

The post معالمه ای که سرنوشت صنعت سرگرمی را دگرگون می کرد / چرا اپل و دیزنی ادغام نشدند؟ + جزئیات appeared first on فیلم.

  • تاریخ : ۲۹ام شهریور ۱۳۹۸
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 0 views

به گزارش مجله فیلم

کوین اسپیسی

در حالی که دو پرونده شکایت از کوین اسپیسی برای آزار جنسی طی ماه‌های اخیر مختومه اعلام شد، رسانه‌های آمریکایی خبر دادند یکی از شاکیان این بازیگر مشهور که یک ماساژور درمانگر بود، به شکل ناگهانی از دنیا رفته است.

به گزارش مووی مگ به نقل از آی سینما، هویت این شاکی به درخواست خودش هیچوقت فاش نشد و به همین دلیل نام مستعار «جان دو» (به معنای ناشناس) برای او به کار می‌رفت. این مرد که سپتامبر سال گذشته از اسپیسی شکایت کرد، ادعا می‌کرد دو سال قبل از آن در جریان یک جلسه ماساژ در خانه‌ای در مالیبو مورد آزار جنسی بازیگر برنده اسکار قرار گرفته بود.

در ماه می امسال یک قاضی فدرال در ایالت کالیفرنیا پرونده را به جریان انداخت، هرچند که اسپیسی و وکلایش به مخفی نگه داشتن هویت شاکی معترض بودند.

حالا در حالی که فقط یک ماه از توافق طرفین دعوی حقوقی برای رسیدگی به آن می‌گذرد و پیش‌بینی می‌شد محاکمه‌ای به مدت هفت تا یازده روز برگزار شود، وکیل شاکی به اسپیسی خبر داد که این مرد ناشناس «اخیرا درگذشت.»

این یکی از مهم‌ترین پرونده‌های آزار جنسی کوین اسپیسی بود. او متهم به آزار جنسی چندین نفر شده، اما وکلای این شاکی ناشناس دو ماساژور دیگر را هم به دادگاه معرفی کرده بودند که ادعای مشابهی داشتند و نگرانی خود از فاش شدن هویت‌شان به وسیله رسانه‌ها را اعلام کرده بودند.

با مرگ این شاکی، وارثان او می‌توانند شکایت از کوین اسپیسی را دنبال کنند، اما احتمال دارد هویت او به دستور یک قاضی دیگر فاش شود. از سوی دیگر مرگ او عملا مهم‌ترین شاهد پرونده را حذف کرده و شاید دیگر امکان اثبات ادعای حمله و آزار جنسی وجود نداشته باشد.

وکیل این شاکی در بیانیه‌ای که در اختیار هالیوود ریپورتر گذاشته با تایید مرگ موکلش نوشته این اتفاق چنان خانواده‌اش را دچار بهت کرده که هنوز نتوانسته‌اند مراسم خاکسپاری و ترحیم را برگزار کنند.



مطالبی که خواندنشان توسط مووی مگ پیشنهاد می شود :

آیا آبروی ریخته شده کوین اسپیسی بازخواهد گشت؟

ضرر میلیونی شبکه نتفلیکس بابت حذف عجولانه کوین اسپیسی

فردی که کوین اسپیسی را به آزار جنسی متهم کرده بود، شکایت خود را پس گرفت!

کوین اسپیسی برای تفهیم اتهامات به دادگاه رفت + ویدئو

کوین اسپیسی ویدئوی عجیب و غیرمنتظره از خود منتشر و اتهاماتش را تکذیب کرد! + ویدئو

شعر خوانی عجیب و غیرمنتظره کوین اسپیسی در موزه ملی رم!



منبع خبر

گرد آوری : مجله فیلم

شاکی پرونده کوین اسپیسی به شکل مرموزی درگذشت!

The post شاکی پرونده کوین اسپیسی به شکل مرموزی درگذشت! + جزئیات appeared first on فیلم.

  • تاریخ : ۲۹ام شهریور ۱۳۹۸
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 0 views

به گزارش مجله فیلم

پرویز پرستویی

پرویز پرستویی با انشتار این عکس در اینستاگرام نوشت:
علی فروغی
متولد ۱۳۶۷
مدیر شبکه ۳ سیما
پسر باجناق
اولا،بنده اعلام کردم تلویزیون حق نداره حتی مرگ من و زیرنویس بره
دوما،من نگفتم تلویزیون تماشا نخواهم کرد
سوما،مگه صداو سیما ملک شخصی یا ارث پدری شماست؟
راحتت کنم،بنده همه شبکه های ایرانی و غیر ایرانی رو نگاه میکنم،تمام اخبارهای داخلی و خارجی رو دنبال میکنم،چون کار من ایجاب میکنه ،خوب ببینم،خوب بشنوم،وخوب بخونم.
اگر بنده اعلام کردم به تلویزیون نخواهم آمد،بخاطر بی کفایتی امثال شماست.
تازمانیکه صداو سیمای ملی ،مدیرانی چون شما((البته شخص شما کوچکتر از آنی هستید ،که من بخاطرش تصمیم بگیرم ))
داشته باشد،تلویزیون همین خواهد بود که هست.((البته منهای بعضی از عزیزانی که صادقانه کار میکنند))
آخه شما باچه تجربه و تخصصی مدیر شبکه تلویزیونی شدید؟
فقط چون ،من آنم که رستم بود پهلوان؟
بعد حالا چی شده مرده چوب میزنید؟
من یکسال پیش یک حرفی زدم،وپای حرفم هم ایستادم.وهر زمانی هم که تشخیص بدم که مدیران کاردان وبا صلاحیتی بر سکان صداو سیما نشسته اند، به تلویزیون برمیگردم،آنهم به عشق مردم،چون صداو سیما متعلق به مردمه.
تلویزیون من و بزرگ نکرده ،بلکه من و امثال من تلویزیون و بزرگ کردیم،ومدیران فقط پزش و دادن ،حداقل در بخش هنر های نمایشی
مثل:
سریال رعنا،امام علی،آپارتمان،آوای فاخته،زیر تیغ،آشپزباشی.
مثلا سریال زیرتیغ ،چه بلحاظ معنوی و مادی ،کم وجهه ای برای تلویزیون داشت؟
یا سریال آشپزباشی که هزینه ۱۶ ماه تولیدش
یک میلیاردو ششصدو…تومان بود،فقط ۵۰ میلیار تومان از طریق باکس بازرگانی صاحب درآمد شد.وما بزور دستمزدمان را گرفتیم.
ولی الان در آمد صداو سیما از کجاست؟
جز،*+#؟
علی فروغی ،شما هنوز جوانید،تازه ۳۱ بهارو گذروندید،من باتجربه ۶۴ سال زندگی و ۵۰ سال بازیگری و ۱۰ سال سابقه قضایی ،بهتون میگم ،این میزها و سمت ها ،مدیریت ها ماندگار نخواهد بود.
چرا که پشت میزی که شما نشستید ،قبل از شما هم کس دیگری بوده و بعد از شما هم کس دیگری خواهد آمد.
پس بهتره خدارو شکر کنی و سرت و بندازی پایین و سفره ای برات پهن شده،بدون اینکه سرت و بالا بیاری، خوب تغذیه کنی و توبره ات و برای چند صباح دیگه پر کنی



مطالبی که خواندنشان توسط مووی مگ پیشنهاد می شود :

واکنش عادل فردوسی پور به شعار هوادارنش علیه مدیر شبکه سه / کار را از این خراب تر نکنید! + ویدئو

ویدئو بغض عادل فردوسی پور هنگام دریافت جایزه جام جم / نیشخند عجیب مدیر شبکه سه!

اقدام عجیب مجری اخبار 22 شبکه سه سیما در هنگام پخش زنده + ویدئو

مدیر شبکه سه به دلیل تسبیب در قتل به دادگاه احضار شد

پخش تصویر جان کندن اعدامیان پای چوبه دار در اخبار شباهنگاهی شبکه سه!



منبع خبر

گرد آوری : مجله فیلم

پرویز پرستویی خطاب به مدیر شبکه سه / بخاطر بی کفایتی امثال شماست که به تلویزیون نمی آیم!

The post پرویز پرستویی خطاب به مدیر شبکه سه / بخاطر بی کفایتی امثال شماست که به تلویزیون نمی آیم! + جزئیات appeared first on فیلم.

  • تاریخ : ۲۹ام شهریور ۱۳۹۸
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 0 views

به گزارش مجله فیلم

به گزارش جام جم آنلاین از باشگاه خبرنگاران جوان، آخرین آمار فروش فیلم های سینمایی روی پرده برای علاقه مندان منتشر شد.

«تگزاس (۲)» ۲۵ میلیارد و ۱۸۰میلیون در ۱۵۶روز اکران

«شبی که ماه کامل شد» ۱۹میلیارد در ۱۰۷روز اکران

«سرخپوست» ۱۴میلیارد و ۵۰۰میلیون در ۱۰۷ روز اکران

«ما همه با هم هستیم» ۱۰میلیارد و ۸۸۰میلیون در ۱۰۷ روز اکران

«زهر مار» ۶میلیارد و ۴۴۰میلیون در ۹۳ روز اکران

«ایکس لارج» ۶میلیارد و ۴۰۰میلیون در ۸۶ روز اکران

«قصرشیرین» ۳میلیارد و ۴۰۰میلیون در ۵۸ روز اکران

«ایده اصلی» ۳میلیارد و ۲۰۰میلیون در ۴۴ روز اکران

«قسم» ۲میلیارد و ۶۰۰میلیون در ۵۱ روز اکران

«نیوکاسل» ۲میلیارد و ۱۲۰میلیون در ۶۵ روز اکران

«تپلی و من» ۱میلیارد و ۶۴۰میلیون در ۵۸ روز اکران

«سرکوب» ۱میلیارد و ۱۶۰ میلیون در ۵۸ روز اکران

«روسی» ۷۲۰میلیون در ۳۰ روز اکران

«جانان» ۴۰۰میلیون در ۴۴ روز اکران

«چاقی» ۲۸۰میلیون در ۲۳ روز اکران

«کلوپ همسران» ۱۸۵میلیون در ۲ روز اکران

«مردی بدون سایه»۱۶۰میلیون در ۲ روز اکران

«شاه کش»۱۳۰میلیون در ۲ روز اکران

«شکستن همزمان ۲۰استخوان» ۱۲۵میلیون در ۷ روز اکران

«کروکودیل»۵۰میلیون در ۲ روز اکران

«برمودا» ۳۵میلیون در ۲۳ روز اکران

«صدای منو میشنوید» ۴میلیون در ۲۳ روز اکران



منبع خبر

گرد آوری : مجله فیلم

فیلم‌های سینمایی چقدر فروختند؟

The post فیلم‌های سینمایی چقدر فروختند؟ + جزئیات appeared first on فیلم.

  • تاریخ : ۲۹ام شهریور ۱۳۹۸
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 0 views

دانلود مدیای زیبای

دانلود فیلم تگزاس 2 با کیفیت عالی و لینک مستقیم

دانلود فیلم تگزاس 2 با کیفیت عالی , تگزاس 2 , دانلود فیلم ایرانی جدید , دانلود فیلم ایرانی

دانلود فیلم تگزاس 2 با کیفیت عالی و لینک مستقیم

نام اثر: تگزاس 2

کیفیت ها: full hd 1080p – hd 720p – sd 480p

امتیاز: IMDb 5.5/10

مخاطب: بزرگسالان

نوع فیلم: سینمایی

محصول: ایران

موضوع: کمدی تگزاس 2

نویسنده : حمزه صالحی

کارگردان: مسعود اطیابی دانلود سریال مانکن

تهییه کننده : سید ابراهیم عامریان

با هنرنمایی: مهدی هاشمی ، سام درخشانی ،پژمان جمشیدی ، ژاله صامتی ،گابریلا پتری ، بهرنگ علوی ، رضا ناجی ،امید روحانی ، آدریانو تولوزا ، سهیل قنادان ، تی آگو متوس و نادر سلیمانی

سال تولید: 1397

تاریخ انتشار: 1398

مدت زمان: 90 دقیقه

درباره فیلم تگزاس 2 :

تگزاس ۲ فیلمی به کارگردانی مسعود اطیابی، تهیه‌کنندگی سید ابراهیم عامریان و نویسندگی حمزه صالحی محصول سال ۱۳۹۷ است. این فیلم دنباله سینمایی تگزاس است و در تاریخ ۲۸ فروردین ۱۳۹۸ در سینماهای ایران اکران شده‌است. در تگزاس 2 بازیگرانی چون سام درخشانی در نقش ( ساسان کریمی ) ، مهدی هاشمی ( آقا بابک ) ، پژمان جمشیدی ( بهرام کشکولی ) ، گابریلا پتری ( آلیس ) و … به ایفای نقش پرداخته اند تگزاس 2 از ۲۸ فروردین ۱۳۹۸ در ایران اکران و جایگزین رحمان ۱۴۰۰ شد  و در همان ابتدا با استقبال مخاطبان همراه شد به طوری که گفته می‌شد قسمت دوم این مجموعه از قسمت اول بسیار پرفروش تر خواهد شد…

در فیلم تگزاس 2 :

پس از ماجراهای قسمت اول تگزاس ساسان (سام درخشانی) به همراه بهرام (پژمان جمشیدی) و آلیس (گابریلا پتری) به ایران برمی گردند.

داستان فیلم: دانلود سریال هیولا

داستان فیلم تگزاس 2 ، پدر بهرام آقا بابک (مهدی هاشمی) و مادر ساسان سوری جون (ژاله صامتی) به دنبال آنها می‌آیند، اما ساسان نمی‌داند که آن دو زن و شوهر هستند. بهرام با یک اشتباه جدید دلارهای خود در چمدان جاساز کرده، چمدان جابه‌جا می‌شود، آدم‌های کارلوس به سراغ آنها می‌آیند و ساسان و بهرام دوباره وارد ماجراهای جدیدی می‌شوند …

برای دانلود فیلم تگزاس ( قسمت اول ) اینجا کلیک کنید

⭕ راهنمای خرید فیلم تگزاس 2

در صورت نیاز از طریق یکی از روش‌های زیر با پشتیبانی تماس بگیرید:

پشتیبانی تلگرام :: صفحه راهنما

شماره پشتیبانی(ساعات اداری): 02126290305

کلمه عبور فایل زیپ:
VYKZNXBMN5ANK6HF

‘ );
w.adroParams[ ad.id ] = ad;
d.write( ‘

راهنمای دانلود:

لطفا برای پخش هرچه بهتر فایل های مالتی مدیا پلیر خود را آپدیت کنید! تنها پلیر مورد تایید وبسایت آپ تی وی، KMPlayer 4.1.4.7 به بالا می باشد. .

برای دانلود فیلم ها با گوشی اندروید تنها برنامه مورد تایید وبسایت آپ تی وی، Advanced Download Manager Pro v5.1.2  می باشد. .



دانلود

گرد آوری : مجله فیلم

دانلود فیلم تگزاس 2 با کیفیت عالی و لینک مستقیم

The post دانلود فیلم تگزاس 2 با کیفیت عالی و لینک مستقیم + لینک appeared first on فیلم.

  • تاریخ : ۲۹ام شهریور ۱۳۹۸
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 0 views

دانلود مدیای زیبای

دوره آموزشی Pro Tools First یکی از دوره های آموزشی شرکت Udemy می باشد که نحوه تولید موسیقی، صدا، ضبط موسیقی و ویرایش صوتی چندین آهنگ با استفاده از ابزارهای نرم افزاری Pro Tools را آموزش می دهد. Pro Tools یک ایستگاه دیجیتال صوتی چند آهنگی می باشد که در سیستم عامل ویندوز و مک کاربرد دارد. در واقع ابزار Pro Tools First تمام ویژگی های Pro Tools HD با همان گردش کاری می باشد. در این دوره آموزشی موضوعاتی از قبیل: آشنایی با فضای کار ابزار ، ویرایش ابزار، ویرایش صوتی، یادگیری رابط کاربری گرافیکی ابزار Pro Tools First و … مورد بررسی قرار می گیرد.

دوره-آموزشی-Udemy-Pro-Tools

اطلاعات کلی دوره آموزشی :
عنوان دوره آموزشی : Pro Tools First
منتشر کننده : Udemy
مدت زمان آموزش : ۷ ساعت و ۱۱ دقیقه
سطح : مبتدی
فرمت تصویری : mp4@720p
فرمت صوتی : AAC, 44kHz, 2ch
زبان : انگلیسی
زیرنویس انگلیسی : ندارد
فایل تمرین : ندارد
نرم افزار مورد نیاز این دوره : Pro Tools



دوره آموزشی شامل سرفصل های زیر می باشد :

  • آشنایی با فضای کار ابزار
  • ویرایش ابزار های مختلف
  • ویرایش صوتی
  • یادگیری رابط کاربری گرافیکی ابزار Pro Tools First
  • اعمال افکت های مختلف

Pro Tools | First isn’t a stripped-down application. It’s based on the same music creation and audio production tools that award-winning artists, musicians, producers, engineers, and mixers rely on every day. All built on the rock-solid, great-sounding Pro Tools audio engine. Best of all—it’s free! See what’s included.

اطلاعات فایل
رمز فایل: www.downloadha.com



دانلود

گرد آوری : مجله فیلم

دانلود دوره آموزشی Pro Tools First – آموزش اصولی نرم افزار پروتولز

The post دانلود دوره آموزشی Pro Tools First – آموزش اصولی نرم افزار پروتولز + لینک appeared first on فیلم.

  • تاریخ : ۲۹ام شهریور ۱۳۹۸
  • موضوع : دسته‌بندی نشده
  • بازدید : 0 views

دانلود مدیای زیبای

دوره آموزشی Audio Guide for Video Editors یکی از دوره های آموزشی شرکت Udemy می باشد که در مورد تمام جنبه های ویرایش صدا برای سازندگان ویدئو به کمک نرم افزار Adobe Premiere Pro CC بحث می کند. مدرس این دوره آقای Jason Brandel در این مجموعه آموزشی موضوعاتی از قبیل: آموزش برش ترک های موسیقی متناسب با ویدئوی شما، یکپارچه سازی آهنگ های متعدد موسیقی، تکنیک های طراحی صدا و … را در نرم افزار پریمیر پرو مورد بررسی قرار می دهد.

دوره-آموزشی-Audio-Guide-for-Video-Editor

اطلاعات کلی دوره آموزشی :
عنوان دوره آموزشی : Audio Guide for Video Editors
مدرس : آقای Jason Brandel
منتشر کننده : Udemy
مدت زمان آموزش : ۴ ساعت و ۴۲ دقیقه
سطح : مبتدی
فرمت تصویری : mp4@720p
فرمت صوتی : AAC, 44kHz, 2ch
زبان : انگلیسی
زیرنویس انگلیسی : ندارد
فایل تمرین : ندارد
نرم افزار مورد نیاز این دوره : Adobe Premiere Pro CC



دوره آموزشی شامل سرفصل های زیر می باشد :

  • آموزش برش ترک های موسیقی
  • یکپارچه سازی آهنگ های متعدد موسیقی
  • تکنیک های طراحی صدا
  • طراحی و تولید صوت
  • ضبط صدا
  • میکس کردن فایل های صوتی در نرم افزار پریمیر پرو

This course goes in depth about all facets of audio and sound editing for video creators, using Adobe Premiere Pro CC. Not only will we cover the basics of how to actually edit audio, but we’ll explore the psychology behind using music and sound to move your audience. Additionally, we’ll demystify the amazing tools inside Premiere that will have you mixing like a pro in no time.

اطلاعات فایل
رمز فایل: www.downloadha.com



دانلود

گرد آوری : مجله فیلم

دانلود دوره آموزشی Audio Guide for Video Editors – آموزش کامل ویرایش صدا برای سازندگان ویدئو

The post دانلود دوره آموزشی Audio Guide for Video Editors – آموزش کامل ویرایش صدا برای سازندگان ویدئو + لینک appeared first on فیلم.

صفحه 1 از 654
12345678910 بعدی 203040...«